Bu dünyada toprağa karışma hissine o kadar bağlı hissediyorum ki, artık zamanın akması bile benim uyumama yeterli geliyor. Her geçen gün hırsımın bir kısmını kaybediyorum. Ne yapacağımı, nasıl başaracağımı bilmiyorum. Birinin beni bu bataklıktan çıkarmak istemediğinin farkındayım. Tek başıma kalmanın benim hislerime bir faydası yok. Hayatıma aldığım her yeni parametre benim köklerimi daha çok buraya bağlıyor. İnsanları parametrelerden ibaret görmeyi bıraktığımdan beri benliğimi hatırlamıyorum. Birkaç yüz miligram ilaç ile benlik sorgulamak saçmalık zaten. Tedavisiz, terapisiz yaşamak zorunda olduğum bir hayatım var. Ailemin uyguladığı psikolojik şiddet beni değersiz bir paçavra hibi hissettiriyor. Ne yapsam bu histen kurtulamayacağımı biliyorum nasıl olsa konfor alanında uyumaktan başka çözüm yolu bulamıyorum. Tanıdığım herkes çoktan yolunu düzeltmişken köprünün kenarında aşağı sarkıyorum. Özgürlük serbest bırakırsam gelecek gibi ama o zaman da geride kalanlar karanlıkta yaşayacak. Ben artık olmamış bir şekilde varım. Olacak gücüm de yok. Burası bir bataklık ben içine çeksin diye çırpınıyor gibi bile davranamıyorum. Çırpınmadan yavaşça boğulmak istiyorum artık. Fazla kafein, ritalin, anti depresan, anti psikotik hiçbiri beni geri getirmiyor ve getirmeyecek. Kendim olarak savaşmadan gideceğim. Ne eksik ne fazla bir şey olamadan. Neyim varsa var, ki hiçbir şeyim de yok. Ne düzgün bir kariyer, ne düzgün bir insan ilişkisi. Kendim olarak yok oluyorum. En azından kendimim gibi düşünüyorum ama değilim sanırım. Tekrardan söylemek istiyorum birkaç yüz miligram ilaç alırken benlik yaratmak çok zor. Ölüm kolay bir çıkış yolu ve olması gereken o gibi. Değişmeyen saatin etkisiyle yok olmanın şerefine yatıyorum bugün.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder