Her zaman gülen bir insandan aniden ölse umrunda olmayacak bir insana dönüşmek pek de zaman almıyor. 
Önce içinden bir şeyleri yapma hevesini alıyorsun. Sonra içine sürekli ters giden insan ilişkileri koyuyorsun. Zeki olduğunu bildiği için hırsı siliyorsun. 


Sonra onun bir sike sap olmasını bekliyosun. Bu dünyada herkes için uygun muhabbet edebilecek insan var görüşünü çürüten cinsten kavgalar, tartışmalar veriyorsun. Son olarak hiçbir zaman olduğu gibi kabullenmiyorsun. Sürekli bir yerden görünüşüne laf ediliyor. Başka bir yerden ağzından çıkan lafların itici geldiğini iddia edip duruyorsun. 


En vurucu yerden de görüşlerini aşağılıyorsun. Bakın bunu yapınca hep mutlu olan insan bir anda kendi içine kapanık karanlık bir odada kalıyor. Dudaklarını kaldırıp biriyle konuşsa herkesin içini o balçık kaplı denizde küreksiz bırakacak çünkü. 


"Kimse balçıklı denizde yüzmeye sıcak bakmaz değil mi işte o gülen adam hep balçıklı tarafta deniz yıldızı aramaya dalıyor."