1000 1 Surat Kaybetmez

Bir insan düşünün çevresinde 1001 insan, hepsine gösterdiği ayrı bir yüz. Ne yapardınız?

Zyunmandanov, öyle bir insan tanıyordu. Aslında o tanıdığının 1001 tane suratı yoktu. Suratsız, yüzsüz egoistin biriydi. Bu yüzden tanıdığı kişileri hiç kaybetmezdi. Çünkü büyük bir silahı vardı:
-Ben öyle mi dedim?
+Evet.
-...(Hıçkıra hıçkıra ağlar.)

Bilmem anlatabildim mi?

Çevresinde kimse yokken kendine yeni bir surat yaratıyor, diye düşündü Zyunmandanov. Başka anlamı olamazdı. Bir insan bu kadar suratı başka bir zamanda oluşturmazdı.

Kendine getirmeye çalışmak imkansızdı. Çünkü içinde bulunduğu karakter belli değildi. Söylediklerini inkar etmesinin sebebi de bu olsa gerek. Çünkü bu karakter yoksunu arkadaş, söylediklerini hangi karakterde söylediğinin farkında değildi.

Ama bilmiyordu ki,
En fazla birkaç saati kalmıştı.
Onun asıl karakteri yıkım olacak. Çünkü onun belli olmayan karakterini yıkabilecek tek şey sağlam bir duruştu.

Durdu Zyunmandanov, sağlam bir şekilde.
Yosun tutmuş beynine gerçeği yerleştirmek için.
Geçmiş olsun karaktersiz bugün öldün.