Bazen aldığım nefes ciğerimi yakıyor,
Gizlemek istiyorum.
Aslında çok da güzel gizliyorum.
Biliyor musunuz ki?
Ciğerlerinde sağlıksal bir yara olmasa bile
İnsanın ciğerini yakabilecek olaylar vardır.
Acı verir.
Değişim de benim için onlardan biriydi,
O gün değiştim.
Hem de ciğerlerim yanmadan.

1000 1 Surat Kaybetmez

Bir insan düşünün çevresinde 1001 insan, hepsine gösterdiği ayrı bir yüz. Ne yapardınız?

Zyunmandanov, öyle bir insan tanıyordu. Aslında o tanıdığının 1001 tane suratı yoktu. Suratsız, yüzsüz egoistin biriydi. Bu yüzden tanıdığı kişileri hiç kaybetmezdi. Çünkü büyük bir silahı vardı:
-Ben öyle mi dedim?
+Evet.
-...(Hıçkıra hıçkıra ağlar.)

Bilmem anlatabildim mi?

Çevresinde kimse yokken kendine yeni bir surat yaratıyor, diye düşündü Zyunmandanov. Başka anlamı olamazdı. Bir insan bu kadar suratı başka bir zamanda oluşturmazdı.

Kendine getirmeye çalışmak imkansızdı. Çünkü içinde bulunduğu karakter belli değildi. Söylediklerini inkar etmesinin sebebi de bu olsa gerek. Çünkü bu karakter yoksunu arkadaş, söylediklerini hangi karakterde söylediğinin farkında değildi.

Ama bilmiyordu ki,
En fazla birkaç saati kalmıştı.
Onun asıl karakteri yıkım olacak. Çünkü onun belli olmayan karakterini yıkabilecek tek şey sağlam bir duruştu.

Durdu Zyunmandanov, sağlam bir şekilde.
Yosun tutmuş beynine gerçeği yerleştirmek için.
Geçmiş olsun karaktersiz bugün öldün.

Peki Neden?

İşin aslı herkes tanrıya onu kötü zamanda koruyacağı için inanır. Ben kötü zamanlar geçirirken tanrı bulamadım, işin aslı ben iyi zamanlar geçirirken de bir tanrı yoktu.

İnsanlarla hep kendi bildiğim kadarı ile uğraşmak zorundaymışım gibi hissettiren bir şeye neden inanayım?
İyi günümde istediğimi de vermedi, kötü günümde istediğimi de. Çünkü onun istediklerini yapmıyordum.Yapmamaya da devam ettim.
"Kendi yarattığı şeytan ile sidik yarıştıran bir mahluktu o."
Bu yüzden de ondan koptum, her yerde de söylerim o benim kadar akıllı olamaz.
Hoş çakal tanrı, ben de senin yaptığın gibi fikirlerimle sidik yarıştıracağım. Hoş çakal.