Diyorum ya ben sadece yaratıcı olmak istemiştim

Ben hep yaratıcı olmak istemiştim. Derslerde falan hep çöp adamlar çizerdim defterlerime, sözde onlar benim kendi dünyamdı. 10 yaşına kadar çöp adamlarla avuttum kendimi. En küçük şeyi kafama takar çöp adamlara yansıtırdım. Diyorum ya ben sadece yaratıcı olmak istemiştim.

10 yaşında gittiğim bir psikolog dedi ki bana,

“Çöp adamlarla dünya olmaz. Sen yazmayı keşfetmelisin.” İlk başlarda hep küfür yazdım ben kötü bir çocuk havası vermek için. Hep küfrettim. Sonra fark ettim ki, ben kötü bir çocuk değildim. O sene Türkiye derecesi almıştım TUDEM’in sınavında. Bildiğin inektim yani. Neyse geçelim buraları.

Sonra yıllar geçti ben yazmayı bırakmadım. Kıza aşık olur sırasının altına şiir bırakır isim vermezdim. Bu bence yaratıcılıktı. Çünkü daha kimse ak ile karayı bilemezken sen yazıyorsun. Nereden bilebilirdim yazdıkça insanlardan uzaklaşacağını. Kalem ile kağıtla annenden babandan çok vakit geçireceğini. Diyorum ya ben sadece yaratıcı olmak istemiştim.

Mahallede millet taso oynardı. Ben oturur izlerdim. Derdim kendi kendime -sorunlu değildim kendimce- “Bütün çocuklar taso oynuyor kavga ediyor sen de barış simgeleri çizmek için internet kafeye gidiyorsun para veriyorsun git taso oyna.” ama nerede? Farklı olmak peşinde koştum durdum. Gökyüzüne bakardım binlerce bulut farklı şekillerde. Çocukluğum bulut olmakla geçti benim. Farklı farklı şekillere girdim. Diyorum ya ben sadece yaratıcı olmak istemiştim.

Şimdi 18 yaşındayım şunun farkındayım bir şeye ulaşmak istiyorsan eğer yaratıcı olmaya da çalışacaksın. Çünkü başkasının doğrusundan doğruya ulaşırsan bulut olmanın ne anlamı var? Çocukken çok acı çektim mesela ben bu yolda ama acılar kimin umrundaydı sürekli yeni dünyalar peşindeyken. Eee zaten diyorum ya ben sadece yaratıcı olmak istemiştim.